عظـــــــــمتِ کــــــــوه

سفرنامه همدان (بخش دوم)

khateratekoh — Fri, 02 Jan 2009 05:46:18 GMT

سلام به همه دوستان

این بخش به بازدید ما از آرامگاه باباطاهر، آرامگاه بوعلی و گنج نامه مربوط میشه که بیشتر جنبه تصویری داره. امیدوارم از دیدن عکس ها لذت ببرید.

آرامگاه باباطاهر

بر روی تابلویی در محل آرامگاه چنین نوشته شده: " طاهر همدانی معروف به باباطاهر عریان از عارفان و وارستگاه بنام قرن ۴ و اوایل قرن پنجم قمری است. از او اشعار بسیار لطیفی به لحجه محلی به یادگار مانده است که در ادبیات فارسی به فهلویات مشهو ر است. آرامگاه باباطاهر در سال ۱۳۴۹ با الهام از اصول معماری قرون ۷ و ۸ هجری که آمیختگی متناسبی با معماری و اصلوب تزیینی نوین دارد ساخته شده . ۲۴ دوبیتی از اشعار باباطاهر بر روی ۲۴تخته سنگ مرمرین زینت بخش پیرامون محوطه داخل آرامگاه است.

آرامگاه ابو علی سینا

ابن سینا یا پورسینا حسین پسر عبدالله متولد سال ۳۷۰ هجری قمری و در گذشته در سال ۴۲۸ هجری قمری، دانشمند و پزشک و فیلسوف بود. نام او را ابن سینا، ابوعلی سینا، و پور سینا گفته‌اند. در برخی منابع نام کامل او با ذکر القاب چنین آمده: حجة‌الحق شرف‌الملک شیخ الرئیس ابو علی حسین بن عبدالله بن حسن ابن علی بن سینا البخاری. وی صاحب تألیفات بسیاری است و مهم‌ترین کتاب‌های او عبارت‌اند از شفا در فلسفه و منطق، و قانون در پزشکی.

«بوعلی سینا را باید جانشین بزرگ فارابی و شاید بزرگ‌ترین نماینده حکمت در تمدن اسلامی بر شمرد. اهمیت وی در تاریخ فلسفه اسلامی بسیار است زیرا تا عهد او هیچ‌یک از حکمای مسلمین نتوانسته بودند تمامی اجزای فلسفه را که در آن روزگار حکم دانشنامه‌ای از همه علوم معقول داشت در کتب متعدد و با سبکی روشن مورد بحث و تحقیق قرار دهند و او نخستین و بزرگ‌ترین کسی است که از عهده این کار برآمد.»(اموزش و دانش در ایران، ص۱۲۵). (برگرفته از ویکی پدیا).

گنج نامه

کتیبه‌های گنج‌نامه که یادگاری از دوران داریوش و خشایارشای هخامنشی است، بر دل یکی از صخره‌های کوه الوند در فاصله ۵ کیلومتری غرب همدان و در انتهای درهٔ عباس آباد حکاکی شده‌است. کتیبه‌ها هر کدام در سه ستون ۲۰ سطری به زبان‌های پارسی قدیم، بابلی و عیلامی قدیم نوشته شده‌اند. متن پارسی در سمت چپ هر دو لوح جای گرفته‌است و پهنایی معادل ۱۱۵ سانتی متر دارد. متن بابلی در وسط هر دو کتیبه نوشته شده و متن عیلامی در ستون سوم قراردارد.

سفرنامه همدان (بخش اول)

khateratekoh — Mon, 10 Nov 2008 19:30:18 GMT

به خاطر ماموريت اداري راهي سفري چند روزه هستم. امروز يكشنبه 5/08/87، هوا باراني و كمي سرد است. پروازمان از شيراز ساعت 18:15 به تهران و فردا صبح از تهران به همدان خواهد بود.

حدود ساعت 17:00 به فرودگاه شهيد دستغيب شيراز مي رسم، در عرض چند دقيقه ديگر همكارانم هم مي رسند و با هم وارد سالن انتظار مي شويم. طبق معمول پرواز تاخير دارد. بعد از كلي وقت كشي كردن بالاخره سوار هواپيما مي شويم.هواپيما، خلبان و برخي از خدمه روسي هستند. به تهران كه مي رسيم ساعت حدود 22:00 است. شب را در مهمانسراي اداره به صبح مي رسانيم كه جاي راحتي است.

هواي لطيف و تميزتهران جلب توجه مي كند که به خاطر بارندگي امروز بوده است. صبح زود پس از خوردن صبحانه براي رفتن به همدان راهي فرودگاه مي شويم.

به سالن شماره 4 مي رویم و بعد از انجام دادن کارها، با اتوبوس به طرف هواپيما مي رويم. چشممان كه به هواپيما مي افتد همگي زير لب غرغر مي كنيم و سوار مي شويم. هواپيماي ملخ داري كه ما را به ياد جنگ جهاني دوم مي اندازد. ساعت حدود 08:30 به همدان مي رسيم هوا بارانی و سرد است، از آب گرفتگي ها معلوم است كه شب قبل باران خوبی باريده. امروز را به كارهاي اداري و بازديدمان از شرکت مي گذرانيم. خودرويي كه از طرف شركت در اختيارمان مي گذارند خيلي راحت نيست ولي در عوض راننده اش مرد بسيار بزرگوار و مهربانی است. همداني ها مردمي خوش برخورد و مهربان هستند. بعد از اینکه شام را در یکی از رستورانهای خوب همدان خوردیم(جای شما خالی) به مهمانسرای شرکت می رویم و استراحت می کنیم.

امروز سه شنبه 07/08/87 است. ساعت 07:45 براي بازديد از تاسيسات مورد نظرمان راهي اراك مي شويم. تصميم مي گيريم سر راهمان از غار عليصدر ديدن كنيم. به اين خاطر مسيرمان مقداري طولاني تر مي شود.

از همدان تا روستاي عليصدر كه در كنار غار عليصدر است 60 كيلو متر راه است. هوای بسيار خوبی است. براي رفتن به غار وارد جاده بيجار مي شويم. در طول مسير و در دو طرف جاده زمينهاي كشاورزي و درختان سپيدار بلندي به چشم مي خورد. بعد از طي حدود 15 كيلومتر هوا كم كم مه آلود مي شود. راديو مرتب اخباري از بارندگي هاي نقاط مختلف كشور را گزارش مي كند كه باعث خوشحاليمان مي شود و صحبت هايي درباره بارندگي ها رد و بدل مي شود. در اطراف جاده پي در پي به نقاط سر سبزي بر مي خوريم كه تركيب آنها با مناظر زمینهای کشاورزی اطراف زيبايي خاصي را بوجود آورده است.

30 كيلو متر مانده به روستاي عليصدر، جاده در میان مه غلیظ گم می شود.

به گل تپه مي رسيم، از اينجا راهمان جدا، و وارد جاده فرعي مي شويم كه ما را به عليصدر مي رساند. حدود 12 كيلومتر از راه باقيست. از روستاي سراب مي گذريم. 5 كيلومتر مانده به غار وارد جاده اختصاصي عليصدر مي شويم. بار چهارمي است كه به عليصدر مي آيم و هر بار که از غار دیدن می کنم اين زيبايي برايم تازگي دارد.

بليط مي گيريم و وارد سالن مي شويم. هنوز در ورودی غار باز نشده. جزء اولين نفراتي هستيم كه وارد مي شويم.

چيزهاي جديدي از راهنماهای غار مي شنوم. راهنماها اسم قديم اين محل را علي سد يا علي سرد مي دانند. آنها مي گويند كنار در ورودي غار اشيايي از زمان سلجوقيان پيدا شده و اینکه در قديم از غار به عنوان آب انبار استفاده مي شده است. آب چشمه ها و قناتهای بالا دست را به داخل غارکه ورودی خیلی کوچکی داشته هدایت می کردند. مديريت این کار به عهده كدخداي ده بوده است. هر قدر مقدار آب ذخيره شده درون غار در زمانی مشخص(مثال هر سال هنگام پایان بهار) بيشتر بوده از طرف خوانين منطقه به كدخدا پاداش مي دادند. و در زماني كه اين آب را براي مصارف كشاورزي نياز داشتند، از محل مخصوصي آب را به باغها و كشتزارها هدايت مي كردند.

این غار از نوع غارهاي آهكي است.

روي تابلوي سنگي كه در محل غار نصب شده اين مطالب نوشته شده است:

" غار عليصدر بزرگترين و شگفت انگيزترين غار آبي جهان...

زمين شناسان قدمت سنگهاي اين غار را به دوره ژوراسيك، يعني دوره دوم زمين شناسي (190-136 ميليون سال قبل) نسبت ميدهند. در پنجم مهرماه 1342 گروهي 14 نفره از اعضاء هيئت كوهنوردي همدان(سينا) اين غار را مورد بازديد و كاوش قرار داده و توانستند با استفاده از وسايل ابتدايي مسافتي از درون غار طي كنند. در سال 1352 كوهنوردان همدان ، دهانه ورودي غار را به قطر 50 سانتي متر تعريض نموده و از سال 1354 استفاده عمومي از غار عليصدر آغاز شد. ارتفاع اين غار از سطح دريا 2100 متر است. آب درياچه بدون رنگ و بو و مزه آن معمولي ميباشد.

درجه حرارت آن در طول سال ثابت و حدود 12 درجه سانتي گراد است. PH آن نزديك به خنثي و عمق آب از نيم تا 14 متر نوسان دارد."

از دیدنی های غار علیصدر قندیلهای زیبای آن است که چشم هر بیننده ای را خیره می کند.

بازديدمان از غار تا ساعت 11 طول مي كشد. به سمت اراك حركت مي كنيم . از شهرهاي كبودرآهنگ، قهاوند، كميجان و ساروق مي گذريم تا به اراك مي رسيم. اراك شهري صنعتي است. اولين چيزي كه نظرمان را جلب كرد كارخانه آلمينيوم سازي اراك بود كه كارخانه بسيار عظيمي است.

تنگ بخون

khateratekoh — Fri, 20 Jun 2008 20:39:18 GMT

از ني ريز كه به سمت جنوب شرقي حركت كنيم به فاصله حدود 45 كيلومتر به منطقه اي خوش آب و هوا و بسيار زيبا مي رسيم كه آن را تنگ بخون مي نامند.

با تماس يكي از دوستان از برنامه سفرمان با خبر شدم. اين خبر خيلي برايم جذاب بود، چون با وجود اينكه درباره اين منطقه زياد شنيده بودم ولي هنوز فرصتي پيش نيامده كه آنجا را ببينم. به گفته همه كساني كه اين منطقه را ديدند، تنگ بخون بهشت زيباي ني ريز است.

البته به خاطر سختي هاي راه كمتر كسي زحمت ديدن را به خودش مي دهد. شب قبل از سفر به شدت تب كردم، چون عصر پنج شنبه بود همه مطب ها بسته بودند. همه ني ريزي ها مي دانند كه ني ريز بعد از غروب آفتاب به شهر ارواح تبديل ميشود، مغازه ها خيلي زود تعطيل ميشوند چه برسد به مطب دكترها. تنها بيمارستان شهر كه فكر كنم سي سالي هست احداث شده در روزهاي معمولي جوابگوي بيمارها نيست چه رسد به عصر پنج شنبه. من هم از ترس اينكه برنامه ي فردا را از دست ندهم، به سراغ اطلاعات پزشكي خودم رفتم! و با آمپول و قرصهاي جور واجور درمان را شروع كردم. كه البته كار ساز شد. صبح ساعت 05:00 آقا محسن زنگ زد، در حالي كه هنوز كمي تب داشتم هرجوري بود بلند شدم، وسايلم را جمع كردم و راهي شدم.

براي رفتن به تنگ بخون به علت خرابي راه، بايد از خودروهايي مثل تويوتا،جيپ و پاترول كه دو ديفرانسيله هست استفاده كرد. خودروي ما پاترول است و از اين بابت مشكلي نداريم.

ساعت 05:45 روز جمعه بيست و چهارم خرداد از ني ريز حركت كرديم. بعد از 5 كيلومتر به روستاي هرگان مي رسيم تا اينجا جاده آسفالته است. نام هرگان هميشه براي من ياد آور بهترين خوراكي ها مثل كره محلي، دوغ، شير،پنير و سر شير بوده. هرگان آخرين مسير آسفالته است، از هرگان كه خارج مي شويم جاده خاكي مي شود. در طول مسير از روستا هايي مثل چاه علي و عربويه و چند روستاي ديگر كه نامشان را به خاطر ندارم مي گذريم تا به علي آباد مي رسيم. از ني ريز تا علي آباد 35 كيلومتر راه است.

از اينجا جاده باريكتر و دست اندازها بيشتر مي شوند، تا تنگ بخون حدود 10 كيلومتر راه باقيست. پس از گذشتن از پستي و بلندي هايي به بستر رودخانه مي رسيم، حدود چهار كيلومتراز راهمان باقيست كه بايد در بستر رودخانه طي شود.

پس از عبور از مسيري ناهموار به انتهاي مسير ماشين رو مي رسيم. آخرين نقطه اي كه از ماشين پياده مي شويم، ابتداي تنگه ي بخون است.

حدود 10 دقيقه پياده روي مي كنيم تا به اولين چشمه مي رسيم كه از زير سنگ بزرگي مي جوشد. جلوتر كه مي رويم تعداد چشمه ها بيشتر مي شود و از جوشش آنها رودخانه پهنابه شكل مي گيرد. متاسفانه همگي اين آبها به سمت روستاهاي شهرستان استهبان و داراب سرازير مي شود و زمينهاي ني ريز از اين نعمت بي بهره مي شوند.

بعد از 5 دقيقه پياده روي جاي مناسبي پيدا مي شود و اطراق مي كنيم.

كوههاي دوطرف تنگه بلند و فاصله آنها از يكديگر كم است. صداي آبشارها آرامش بخش و هوا بسيار لطيف است. مناظري بسيار زيبا و فرح بخش چشم ها را نوازش مي كند. جاي همه ي دوستان خالي. اميدوارم از ديدن عكسها لذت ببريد.

عكسهاي بيشتر را اينجا ببينيد

۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ ۷ ۸ ۹ ۱۰ ۱۱ ۱۲ ۱۳ ۱۴ ۱۵ ۱۶ ۱۷ ۱۸ ۱۹ ۲۰ ۲۱

چشمه هاي دور قلات و بركه هاي دارگ، احمدشاه و خواجه محمودی

khateratekoh — Thu, 17 Apr 2008 05:54:18 GMT

كوه دور قلات يا بهتر بگويم منطقه دور قلات از كوههاي جنوبي شهرستان ني ريز مي باشد. موقعيت آن از نظر جغرافيايي در طول ۵۴ درجه و ۱۷ دقيقه و ۳۴ ثانيه و عرض ۲۹ درجه و ۰۷ دقيقه و ۲۴ ثانيه قرار گرفته است و در حدود 2700 متر ارتفاع دارد. اين كوهستان داراي چشمه هايي است كه آبشان بسيار گواراست. البته حتي در سالهاي پر باران آب آنها خيلي زياد نيست كه در حجم زياد جريان داشته باشد. در زمستان اگثراً بارش ها به صورت برف می باشد.

تصمیم داریم با چند تن از دوستان راهی منطقه دور قلات شویم. تا آخرين مسير ماشين رو حدود 15 تا 20 دقيقه راه است كه معمولا زحمتش به دوش دوستاني است كه خودروي آنها وانت است.

بالاخره ساعت چهار بعد از ظهر روز ششم فروردين هشتاد و هفت با چهار نفر از دوستان از شهر بيرون مي زنيم، مي خواهيم تا فردا عصر در كوه بمانيم.

وسايلمان مختصر و مفيد است و به اندازه نياز. ابزارمان خيلي حرفه اي نيست يعني اينجا كسي هزينه آنچناني براي وسايل كوهنوردي صرف نمي كند، چون کوههای نی ریز تا جایی که خبر دارم برای صعود نیاز به وسایل حرفه ای کوهنوردی ندارند. البته اكثراً اهل كوه و كوهنوردي هستند.

كفش كوهنوردي معمولي، كوله پشتي هاي ساده و چوبدستي هايي كه از سفر قبلي از چوب درخت ارژن تهيه كرده ايم.

شهر را با همه خوب و بديهايش رها می کنیم و دل به كوه مي بنديم. روحمان تشنه ي آرامش است. بايد سير آبش كنيم. سير آبِ سير آب.

بيست دقيقه از چهار عصر گذشته است كه از وانت پياده مي شويم. كوله هايمان را به دوش می گیریم. ابتداي مسير شيب تندي دارد. با قدمهاي كوتاه و آهسته به راه مي افتيم، پس از بيست و پنج دقيقه پياده روي سخت به چاه آب مي رسيم، مي ايستيم تا نفسي تازه كنيم. بر خلاف تصور ما آب چاه زياد پايين نرفته بود و در حدود 8 متري به آب مي رسيم. دست و صورتمان را مي شوييم و نفسي تازه مي كنيم، آب خيلي خنك است.

تا اين ارتفاع كه بالا مي آييم پوشش گياهي، انجير و باغهاي ديم بادام است.

حركت مي كنيم. گروهمان از نظر توان بدنی یک دست است و با هم پیش می رویم. هنوز شيب كوه خیلی تند است، با خودم می گویم کوه می خواهد ما را امتحان کند که چقدر دوستش داریم. پیش تر می رویم. از اين به بعد از درختان انجير و بادام خبري نيست. جنگلي از درختان ارژن، بادام كوهي، سرو كوهي و درختچه هاي متعددي كه اسمشان را نمي دانم پديدار مي شوند. البته فاصله بين درخت ها نسبتاً زياد است.

پس از گذشت 70 دقيقه پياده روي به پله هاي دارگ مي رسيم. پله هايي كه برای سهولت در حركت روي سنگ كوه تراشيده شده اند، به خاطر وضعيت كوه قسمتهايي هست كه امكان ايجاد راه وجود نداشته است. در این قسمتها با استفاده از سنگ چین كردن، گودی ها را پر کرده اند و راهي باريك بوجود آورده اند.

داستان هايي درباه كوههاي جنوبي ني ريزگفته شده. درباره پله هايي مثل دارگ، آستانه و سه كش و همچنين بركه هاي دارگ، احمدشاه و خواجه محمودی كه در شرايطي سخت بوجود آمده اند، گفته مي شود كه محل عبور لشكريان بوده يا اين مسيرها را راههاي پر رفت و آمدي مي دانند كه مسیر عبور کاروان هایی بوده که ني ريز را به داراب و از آنجا به جنوب كشور متصل مي كرده است. که البته زیا هم بی راه نمی گویند،چون لوح های گلی که در تخت جمشید بدست آمده نشان می دهد، نی ریز به خاطر دارا بودن معادن آهن در زمان هخامنشیان یکی از مراکز بزرگ اسلحه سازی و شهری آباد بوده و هفتصد کارگاه اسلحه سازی در این شهر وجود داشته است.

در سفرهای قبلی، به پله های دارگ که می رسیدیم چند دقیقه ای استراحت می کردیم و از این ارتفاع چشم انداز دریاچه بختگان که به خوبی پیداست را به نظاره می نشستیم. امسال به خاطر بارندگی ناچیز، آب چشمه ها و قنات ها به مقدار کم در کف جوی هایشان جاریست، درحالی که در سالهای قبل در ابتدای بهار آب از جوی ها به خاطر حجم زیاد بیرون می زد. به همت کارشناسان خبره سد سازی با ساختن سد سیوند از آبی که باعث خیس شدن دریاچه های بختگان و طشک می شد ( نه پر آب شدن آنها) و رطوبت هوا را تامین می کرد، خبری نیست! البته قبلا لطف ایشان با ساختن سد درودزن، شامل حال دریاچه ها شده بود!!!

هرچه تلاش کردیم که از این ارتفاع قطره آبی در دریاچه ببینیم میسر نشد، آنقدر چشم دوختیم و خیره شدیم که چشمهایمان داشت از حدقه بیرون می زد! در آخر با این جمله خودمان را راضی کردیم که حتماً در قسمتهای دیگر دریاچه که از دید ما پنهان است، آب وجود دارد و لبخند تلخي بر لب هايمان مي نشيند. خدا می داند در طول سالهای آینده چه بلایی بر سر اکوسیستم، حیات وحش و پوشش گیاهی منطقه خواهد آمد. نمی دانم جوجه فلامینگو هایی که امسال به همت مردم از باتلاق نمک بختگان و طشک نجات پیدا کردند، بار دیگر باز می گردند یا نه! شاید بهتر باشد از همین حالا در فکر مقابله با بادهایی باشیم که خاک شور دریاچه خشک بختگان و طشک را برایمان هدیه می آورند!!! نمي دانم.

هنوز شيب كوه تند است. پانزده دقيقه ديگر پيش مي رويم، شيب كوه مقداري كم مي شود.

جلوتر كه مي رويم بين دو كوه راهي باز مي شود و بركه دارگ نمايان مي گردد. بركه دارگ روي تخته سنگي تراشيده شده. مطمئن هستيم كه قديمي ها خيلي بيشتر از ما از ديدن اين بركه خوشحال مي شدند!

بركه دارگ و بركه هاي ديگری كه در اين مسير (كه به آنها هم مي رسيم)هستند از شاهكارهاي هنري زمان خودشان بوده اند و هنوز هم زیبایند.

سنگ را تراشیده اند و در دل اين تخته سنگ بزرگ بركه اي از سنگ يك تكه بوجود آورده اند بعد سنگ هايي كه از درون خود بركه تراشيده شده و به شكل مكعب مستطيل می باشد را براي سقف آن استفاده كرده اند. مخزن بركه به صورت مكعب مسطتيل است با ابعادي حدود ۱.۷ * ۲ * ۳ متر. پله هايي در سمت در بركه ساخته شده است. پله ها از سنگ يك تكه و قسمتي از تخته سنگي است كه بركه از آن ساخته شده . پله ها به اين خاطر طراحي شده اند كه در فصلهايي از سال كه آب بركه كاهش مي يابد بتوان به راحتي براي برداشتن آب به سطح پايين تر رسيد.

باورش کمی سخت است. چرا در این نقطه دور افتاده برای ساختن این برکه ها اینقدر انرژی و وقت صرف کرده اند. جنس سنگ ها و فرسایش آنها نشان می دهد که عمرشان خیلی زیاد است. شاید هم داستان هایی که می گویند واقعی باشند. کاش حرف می زدند!

حدود بيست دقيقه ديگر پيش رفتيم شيب كوه كمتر هم مي شود، به قول بچه ها سوار بر كوه مي شويم و با شيب نسبتاً ملايمي پیش می رویم.

با وجود خشك سالي، در بين راه گاهي به صحنه هاي زيبايي مي رسيم كه همه مان انگشت به دهان مي مانيم. گل های زیبا و بادامهاي كوهي كه (در زبان محلي به آنها بارشيك مي گويند) تازه شكوفه هايشان باز شده و فضا پر از بوي عطر شكوفه هاست. در اين ارتفاع هوا سرد تر است، شكوفه هاي بادامِ باغ هاي شهر حدود پانزدهم اسفند باز مي شوند.

از بركه دارگ يك ساعت است كه خداحافظي كرده ايم. از كوهي سرازير مي شويم و به بركه احمدشاه مي رسيم. اين بركه نيز از نظر ساختماني شبيه به بركه دارگ است، البته كمي بزرگتر به نظر مي رسد.قديمي ها روي تخته سنگ كنار بركه حوضي از سنگ تراشيده اند، برای زماني كه مي خواستند به حيوان هايشان آب بدهند آب بركه را درون آن مي ريختند و حيوانهايشان را سير آب مي كردند. قبلا درِ بركه را با چوب و خار مي پوشاندند تا حيوانات وحشي خودشان را در آب نياندازند. مي گويند گرازها علاقه عجيبي به آبتني دارند. در حال حاضر براي بركه ها درهاي فلزي گذاشته اند كه بعد از استفاده از آب بركه درِ آن را مي بندند كه آب محفوظ بماند. البته روزنه هايي وجود دارد كه پرندگان بتوانند به راحتي آب بخورند.

پانزده دقيقه از ساعت شش عصر گذشته كه از بركه احمدشاه حركت مي كنيم. تا اولين چشمه دور قلات كه محل شب ماني ما خواهد بود 45 دقيقه راه در پيش داريم. چون شيب كوه كمتر شده است، سرعتمان را بيشتر مي كنيم بايد تا هوا روشن است به كلبه كوهستاني برسيم و مقدمات را فراهم آوريم.

در راه هر بار پايمان به بوته اي برخورد مي كند، بوي عطر آن در هوا مي پيچد و شامه را نوازش مي دهد و من بي اختيار فرياد مي كشم و از خود بي خود مي شوم و دوستانم مي خندند! البته اين رفتار من برايشان عادي شده.

اينجا آويشن كوهي فراوان است، كاكوتي، گياه گاوزبان، جاشير هم هست و گياهاني كه من اسمشان را نمي دانم.

ساعت هفت به نزديكي چشمه دور قلات مي رسيم. هوا هنوز روشن است. اينجا پر است از باغهاي انگور كه قديمي ها كاشته اند، بعد از آن، نسل به نسل چرخيده تا به مالكان امروزي رسيده. بعضي مالكان به خاطر طول راه و سختي رفت و آمد، باغها را رها كرده اند. البته هنوز كساني هستند كه رنج راه را به خود مي خرند و باغ ها را آباد نگه مي دارند.

به خاطر سختي راه نمي شود محصول انگور را به شهر برد. براي سهولت انگورها را در كارخانه هاي شيره پزي كه به صورت سنتي در اينجا بنا كرده اند به شيره تبديل مي كنند و شيره انگور كه حجم و وزن كمتري دارد براي عرضه به بازار حمل مي شود.

در كنار چشمه، درخت سپيدار، گردو و بيدمشك كاشته اند. يك نمونه گل زرد هم هست كه با آن حلوايی خوشمزه به همین اسم(حلوای گل زرد) می پزند.

به چشمه كه مي رسيم كوله ها را رها ميكنيم و براي نوشيدن آب به صف مي شويم. دوستي زحمت كشيده و ليوانها را از آب گواراي چشمه پر مي كند. فقط كافيست جرعه اي از آب چشمه بنوشيم تا خستگي راه از تنمان بيرون برود. آب چشمه از دل سنگ ها بیرون می آید، آب بسيار گوارا، شيرين و سرد است. سردي آب زبانزد است به طوري كه نمي شود بيشتر از 40 تا 50 ثانيه دست را در آب نگه داشت، حتي در مرداد ماه.

تا هوا روشن است كف كلبه را تميز مي كنيم، چوب تهيه مي كنيم كه البته كار سختي نيست. اينجا هر كس كار خودش را خوب بلد است. كارها در مدت زمان كمي انجام مي شود.شب به ياد ماندني در كلبه ي كنار چشمه داشتيم. جاي همه ي دوستانمان خالي.

هوا هنوز خنك است و درختان انگور هنوز خوابند. صبح پس از صبحانه و چاي وسايلمان را مي گذاريم و براي ديدن چند چشمه ديگر كه در همين نزديكي است راهي مي شويم.

حتي در اين خشك سالي، زيبايي طبيعت شگفت انگيز است.

به خاطر بارندگي كم، آب چشمه ها آنقدر زياد نيست كه جاري شود. همه چشمه های اینجا داراي آب خنك و گوارا هستند. تقریباً به فاصله بیست دقیقه از یکدیگر چهار چشمه وجود دارد،نام چشمه ها، هم نام مالکان آنهاست. مثل چشمه اکتسابی یا ایماندار. اینجا همه ی باغها دیم است و هیچ باغی دیوار ندارد.

بعد از یک ساعت پياده روي خاطره انگیز به بركه خواجه محمودی مي رسيم. اين بركه نيز از لحاظ ساختمان شبيه به بركه هاي دارگ و احمدشاه است. تنها فرقي كه دارد جويي است كه براي هدايت آب باران،روي سنگهاي اطراف تراشيده شده است.

به اينجا كه مي رسيم از دور حومه شهر ايج از توابع شهرستان استهبان پديدار مي شود. این سفر آنقدر زيبايي دارد كه بار ديگر با اولين پيشنهاد جوابمان مثبت باشد.

عكسهاي ديگري از منطقه دور قلات (به ديدنش مي ارزه)

khateratekoh — Sun, 06 Jan 2008 15:37:18 GMT

سلام به همه دوستان عزيزم

مدتي هست كه به خاطر مشكلات كاري نتونستم برای رفتن به کوه برنامه ریزی کنم. چون از شيراز تا ني ريز حدود 200 كيلومتر فاصله هست و براي رفتن به ني ريز بايد حداقل سه روز فرصت داشته باشم كه بعد از ديد و بازديد و برنامه هاي جانبي بتونم برنامه اي براي كوه داشته باشم، كه فعلاً نشدنيه.

براي اينكه از تنبلي و خمودگي ناشی از اين سكون فاصله بگیرم، تصميم گرفتم هرجور شده صبح ها بزنم بيرون و هوايي تازه كنم.

بالاخره اطراف بلوار چمران جايي رو پيدا كردم. يه كوچه باغ رويايي و با صفا با درختهاي سر به فلك كشيده. از توي باغ ها صداي شرشر آب و هياهوي پرنده ها به گوش مي رسه.هوا اينجا صبح ها خيلي عاليه. اونقدر زيبايي و لطافت داره كه منه تنبل رو اون موقع صبح بكشونه بيرون!

حدوداْ هفته اي دو سه روز ميام. اول فكر مي كردم اون موقع صبح كسي اونجا نباشه ولي بعد نظرم عوض شد. البته بيشتر تپه نورديه تا كوه نوردي. ولي براي مبارزه با اين زندگي ماشيني خوبه. همه توي خونه خوشحالن چون هفته اي دو سه بار بساط آش سبزي و نون داغ براهه!

حيفم اومد كه عكسهاشو نزارم (ببخشيد كه كيفيت عكسها پايينه)

اينها رو كه مي بينيد از جوونهاي قديمن، با همون صفا و صميميت. از كنارشون كه رد مي شدم اونقدر با نشاط سلام، صبح بخير گفتن كه حسابي انرژي گرفتم.

پاييز در كوچه باغهاي چمران

البته وسط هفته به اين شلوغي نيست. اين عكسهاي مربوط به جمعه ميشه.

نمايي از بلوار چمران شيراز

چشمه زنجيرو

khateratekoh — Sun, 28 Oct 2007 08:24:18 GMT

در راه زنجیرو

منطقه زیبای زنجیرو در کوههای جنوبی شهرستان نی ریز قرار دارد،که چشمه زیبای زنجیرو را در میان خود جای داده است. چشمه ای نسبتا کم آب با آبی بسیار گوارا.

از ني ريز تا «تاجويه» حدود ۴ كيلومتر فاصله است.تاجويه آخرين مكان ماشين رو است كه تا چشمه فقط ۳۰ دقيقه راه است. ولي براي من يك دنياست.

... تو را در آغوش مي گيرد و سخت مي فشرد. نوازشت ميكند و به درد دلت گوش مي دهد تا آرام شوي.

گاهي كه خيلي كلافه هستي و لبريز و به زمين و زمان دشنام مي دهي،مي ايستد و محربانانه تو را تماشا مي كند، و تو تا مي تواني پر حرفي مي كني، خسته مي شوي، از پا مي افتي و مي نشيني و او تو را در آغوش مي گيرد.

با نسيمي پر از روح زندگي و نغمه ي پرندگان پر شور از تو پذيرايي مي كند.دل شوره هايت را مي شويد و به تو آرامش مي دهد. اینجاست که عظمت کوه و مهربانی آنرا حس می کنی.

چشمانت باز مي شود و چيزهايي را مي بيني كه تا كنون نديده اي. همه زيبايي و باز هم زيبايي ولطافت. احساس مي كني خدا نزديكتر آمده و محبتش را می بینی و حس می کنی.

به آرامش مي رسي!

و هنگامي كه باز مي گردي سبك شده اي. آرام، سرخوش و اميدوار. مثل اين است كه تازه از مادر متولد شده باشي.

اگر آلودگي و خباثت اين تمدن به اصطلاح مدرن بگذارد، تا مدتي آسوده خواهي بود.

تا فرصتي ديگر بدست بياوري و... .